فوراره یی از خون، پاشیده بر هوا ،همچو تیری تشنه از چله رها...قطره قطره ، خسته ،در چکیدنهای بی تاب!..بی بیم و بی امید!...گرچه این بتها که ساخته اند از امید ، حبابی بیش نیست که اکسیژنش رو به اتمام است! پس تلنگری کافیست ....به خونِ  خاموش ِخود که می رود تا رود شدن ، راضیست...سوگند به ثانیه هاکه درگذرند،صفر مطلق فاصله هاست...

پی نوشت۱: مست است و مهمان آمده...

پی نوشت۲: مشتی هوا ... بر خون خسته اش! یا نه موجی نفس... بر درد ساده اش!!...شوری دگر بر جام شوکران! .....نوشیده باد و مست!

پی نوشت ۳: مباد زنجیر!...

                      مرده باد و لعن باد و دفن باد و برفنا

                                                                 بر(د) ه های مسخ در زنجیر را...